Эртхэн эзэмшсэн байх чадварууд…

Ёстой балайн, бөгс гэж авах юмгүй нуль өвчин болчихсоон…

Харин та бүхэн, хүний газар шөнө оройн цагаар ямар нэгэн муу явдал тохиолдвуу гэж санаагаа бүү чилээгээрэй ;), зөвхөн өөрийн буруугаас л болсон хэрэг. Тэгэхээр ийм хөндүүрийг мэдрэхдээ ч харамсахгүй байгаан, нэг төрлийн шийтгэл болог гэж бодогдох.

Тиймээс цаашид над шиг хожимдож харамсах залуус цөөн байгаасай гэсэндээ л ийнхүү бичнэ.

Хөдөө төрж өссөн болохоор мал хуйдаа л гайгүй байхаас биш моторт зүйлсээс нэлээн хол хөндий байсан юм. Тэгээд дээрээс нь намайг бага байхад манайх говь руу нутагладаг байсан учраас гол горхи нуур ус гэдэг үнэндээ “чандмань эрдэнэ” байлаа. “20 литр усаар 7 хонох тохиолдол энгийн үзэгдэл” гэвэл өнөө цагт итгэх хүн ховор доо…тиймээс сэлж чаддаггүй, их уснаас айдаг хэцүүхэн бэрхшээлтэй нэгэн. Алхахад бодол цэгцэрч санаа амран бие чангараад нэг төрлийн бясалгал, дасгал зэрэгцчих шиг санагддаг болохоор хэзээнээсээ хоёр зээрдээ түлхүү ашигласаар машин тэрэгтэй болъё, барьж суръя ч гэх бодол төрдөггүй байж, одоо ч адилхан.

Харин өнөөдөр ийнхүү бөгсөө холгочихоод суухдаа л хамгийн чухал зүйлсийг сураагүй өдий насалсандаа харамсах, цухалдах, сэтгэлээр унах зэрэгцэн өөртөө итгэлгүй байдал хасах руу орохоо шахав.

Тайланд улсын баруун хойд хэсэгт Мьянмар улсын хил дээр шахуу орших Пай гэх жижигхэн хөөрхөн газар ирээд 3 дахь хоногийнхоо нүүрийг үзэж байгаа нь энэ. Энэ улсаар аялсан хүн бүр шахам, ялангуяа сонин содон юм сонирхож явдаг үүргэвчтэй аялагчдын амралтын цэг “диваажин” ч гэж тодорхойлогддог газар. Байгальдаа ойрхон, амар амгалан хэрнээ цагийг зугаатай өнгөрөөх, үзэж харах зүйлс ч мундахгүй олон байх нь дээрх тодорхойлолтыг хүлээн зөвшөөрөхөөс аргагүйд хүргэнэ.

20180422_171528.jpg

Энэхүү голынхоо нэрээр нэрлэгдсэн Пай тосгоны нэг хэсэг

Мэдээж Тайланд юм чинь зам харгуйнаас өгсүүлээд байр буудал, хоол унд, унаа хөсөг, үзвэр үйлчилгээний соёл, сонголтонд эргэлзэх шаардлагагүй нь сайхан.

Энд ирсэн хүмүүс ихэнхдээ дугуй юмуу мотоцикл түрээслээд ойр хавийн үзэж харах цэгүүд рүүгээ давхилдах нь атаархмаар харагдана. Үнэ нь ч хямд, мотоцикл 24 цагаар түрээслэхэд 200-250батт, дугуй бол 50-100 гэх. 1 батт 75 төгрөг гээд бодохоор үнийн багцааг ерөнхийд нь авчихна биз.

Тэгээд уржигдар өглөө нэг газраас дугуй түрээслээд унадаг баатар болов оо..,хүн багатай замыг сонгож аваад гадаах 40 хэмийн халууныг ч тоолгүй нэлээн чардайв. Өөрөөр хэлбэл “бусдын чадаад байгаа иймхэн юмыг эртхэн эзэмшихгүй яав?” гэсэн маягтай өөрийгөө шийтгэсэн гэхэд болно. Хоёр ч удаа хажуу дахь хүнээ мөргөж, хэд хэдэн удаа унахаа шахан тэвдчиж замын осол ч гаргахаа дөхөн их л мэрийж бүтэн өдрийг барлаа. Орой болоход нэлээн гайгүй зүгшрээд ирэхээр нь маргааш өглөө нь 6-д гараад нэг талдаа 10-аад километр жийлгэх газрыг зорив. Тэр нь Pai Canyon гэх өвөрмөц тогтоцтой хавцлууд.

20180422_075236.jpg

Пайгийн хавцал

Аз болоход бүтэн сайн таарч тийм эрт цагаар хөл хөдөлгөөнгүй шахам байсан нь дажгүй сайхан яваад ирэхэд мөн ч их тус болов. Тэгээгүй бол ч дугуйгаа түрсээр халуунд муужирч унах байсан байж магадгүй санагдана.

20180422_073745.jpg

Ийнхүү анхны оролдлогоор 20 км замыг саадгүй туулсандаа баярлах ч эртхэн сурч байхгүй яавдаа гэх бодол эргэлдсээр…

За тэгээд олон юм нуршилгүйгээр доорх 3-н чадварыг заавал эзэмшсэн байхыг сануулъя. Ялангуяа аялж явахад зайлшгүй хэрэгтэй гэдэг нь бүр ч мэдрэгдэх нь шаналгаатай.

  1. Дугуй, мотоцикл унах
  2. Машин жолоодох
  3. Усанд сэлэх

 

Advertisements

Нас бол зүгээр л тоо ш дээ…

Уржигдраас хойш Тайландын Шинэ жил-Сонкран эхлээд гадуур хөл хөдөлгөөн гэж жигтэйхэн. Жил бүрийн 4-р сарын 13-15-ны өдрүүдэд ийнхүү бужигнадаг гэнэ.

Энэ улсаар аялсан өмнөх тохиолдлуудад ийм халуун үед нь ирж байгаагүй болохоор тэсэхэд бэрх л байх, байнга 35-аас дээш хэмтэй, зүгээр суухад л хөлс урсаад, шүршүүрний ус нь хүртэл халчихсан, нүцгэн л тарвалзаад байхаас өөр сонголт ховор мэт…санасныг бодоход бороо ордоггүй цаг нь байж таарлаа.

Ийм байхад ч усаар булалцах үнэн зугаатай хэрэг л дээ..хөгшин, залуугүй л дүртэй итгэчихсэн баясаж харагдана. Ер нь ч энд ирэхээр насаа мартчих шиг болдог нь сонин шүү…

30726919_10213315247408085_1987283734386180096_n.jpg

Аялагчдын хөлхөлддөг Као Сан, зэргэлдээ орших Рамбуттри гудамжууд бүр хөл тавих зайгүй шаваастай. Өчигдөр оройхон үсэргээн хийдэг баатар болоод тийшээ дөхөх гэтэл “даац хэтэрцэн” гээд оруулдаггүй наасан. Тус бүр нь километр орчим үргэлжлэх бүхэл бүтэн хоёр гудам гээд бодохоор ямар их хүн цугларсныг төсөөлж болмоор…

30714408_10213315312449711_4596069435734753280_n.jpg

Сонкраныг түрүүхэндээ бол ингэж задгай тэмдэглэдэггүй байсан гэнэлээ. Мөнгөлөг аяга юмуу тусгай саваар хутгасан усыг зөвхөн настай хүмүүсийнхээ дээрээс л асгадаг уламжлалтай гэх.

Харин сүүлийн жилүүдэд л хүн олноор цуглардаг газруудад гадны жуулчид, нутгийн хүүхэд залуучуудын шавиагаа ханатал хөгжилддөг “Усан байлдаан” болчихсон бололтой.

Тийм ч гэлээ ийм халуунд усаар байлдах хэн бүхний дуртай зүйл байхаас яахав ээ..харин гол учир нь хуучин оныхоо муу муухай, сөрөг бүхнийг угааж цэвэрлэчихээд шинэ ондоо цэмцийж цэмбийсэн хүмүүс сэмбэгнээд орно гэхээр сайхан санагдаад байгаам чинь, хүний сэтгэлээ гэж…

Мөн ингэж бие биенийхээ нүүрэнд дин со поон (din sor pong) гэх шаврыг нялах юм. Уг нь бол зөвхөн эрчүүд нь таалагдсан бүсгүйдээ “ханд” өгөх боловсон илэрхийлэл байж. Гэтэл одоо мөн л өөрчлөгдөөд зөрсөн бүхэндээ түрхдэг болж.

30707827_10213315245128028_6771854113601748992_n.jpg

Заримдаа хэнд ч хамаагүй шахуу зүйл анхаарал татах нь байдаг даа…

Түүн шиг л…хөгжим сонсоод сууж байтал Эми гэнэт “ёстой балай юмнаас болж шөнө унтаж чадсангүй” гээд хөмсгөө өргөж байна. Халуунд нозоорсон би дуртай дургүй “тийм үү, юу вээ?” гэхэд “Францын ерөнхийлөгчийг тийм хөгшин эхнэртэйг сая л мэдлээшдээ 25 нас гэдэг арай л юм. Эрэгтэй нь ах, мөнгөтэй харин эмэгтэй нь загвар өмсөгч юмуу урлаг соёлын салбарт байж болох, жишээ нь Трамп”  гээд инээд хүргэчихэв.

Тэгэхээр нь нээрээ юу билээ гээд хайгаад үзтэл “жинхэнэ хайр: аргагүй л уулзаж учрах хүмүүс” гэмээр санагдлаа. Насны зөрүүтэй байдлыг мөнгө санхүү эсвэл нэр алдар гэхчлэн ямар нэгэн давуу талаараа холбогдсон мэтээр ойлгох байдал түгээмэл ч энэ хоёрт бол “тийм” гээд хэлчихээр зүйл харагдсангүй.

Харин ч Францын түүхэнд “хамгийн залуу ерөнхийлөгч” гэгдэж буй 40 настай Иммануэль Макроны өдий зэрэгт хүрсэн нь тэрхүү эмэгтэйн түшиг тулгуур гэхэд буруудчихгүй л байх..амжилттай яваа эр хүний ард илүү ухаантай эмэгтэй байдаг гэдэг дээ..тэгээд ч 65-тай гэхэд үнэн итгэмээргүй гуалиг харагдаж байгаам чинь..нүүр нь л үрчлээтэй болохоос тэгж биеэ авч явна гэдэгт ухаан шаардагдалгүй яахав дээ.

Сониучирхан насны зөрүүтэй олны танил хүмүүс гээд хартал нас бол зүгээр л тоо ийм мэдээлэл гарч ирэв.

Үнэхээр нас бол зүгээр л тоо ш дээ, “нас зөрөхөөс нүх зөрөхгүй” гэх хэллэг ч байдаг биз дээ, хэхэ…

Өдрийн тэмдэглэлийн нэг хэсгээс…

2017 оны аравдугаар сарын 1-ний билэгт сайн өдөр буурь сэлгэн нүүж явнаа Похарагаас Катманду руу өглөө 8 цагт хөдөлсөн гэхээр 4 цаг гаруй л явсан бололтой. Уул сүлжсэн замынх нь нэг хэсэгт 2 талаас явж байгаа том жижиг машин тэрэгнүүд овооролдчихсон гацаад 30 гаруй минут боллоо. Дотор агааржуулагчтай, сонсох дуу, дүрс бичлэгүүд татчихсан хайртай хүн маань дэргэд явахад иймхэн сааталд бухимдах зүйл юу байх вээ…энэ замд ганц нэгхэн цаг саатах нь байтугай 5, 10-аар ч зогсох тохиолдол байдаг юм гэсэн.

Катманду руу буцаж буй гол шалтгаан бол дэлхийн ноён оргил Эверест рүү явах бэлтгэлээ хангах, Энэтхэгийн виз мэдүүлэх, хамт яваа хүн маань Хятад руу орох эрхээ мөн хүсэх бодолтой яваа юм. Тэгээд нөгөөдрөөс цаашаа Жири гэх газар руу автобусдаад тэндээсээ урт алхалтаа эхлүүлнэ дээ.

Ийнхүү суухдаа  нэгэн залуугийн яриаг сонслоо. Бодлоо өөрчилж чадвал юуг ч даван туулж, ямар ч мөрөөдлийг биелүүлж болдгийг өөрийн биеэр харуулсан үнэн түүх. Хорьхон насандаа Тайландад үүргэвчтэй аялал хийж яваад галд өртөн түлэгдэж амьдрах итгэлгүй болж байсан тэрээр хэрхэн энэ хүнд байдлаасаа гарч долоон тивийн 7 оргил, 2 туйлд хүрч дэлхийн дээд амжилтуудыг тогтоосон тухайгаа урам зориг сэргэтэл гайхалтай ярих. Хандлагаа өөрчилбөл ямар ч амжилтанд хүрнэ..

Хүн гэдэг сэтгэлийн амьтан болохоор нэг л урвайчихад унах нь амархан, сэхээрч чадвал өөдлөх нь ч хурдан юм…

Тиймээс одоо ийнхүү дэлхийн дээврийг зорихоор явах зуураа энэ яриаг сонссондоо туйлын ихээр бэлгэшээж байна. Энэхүү итгэлээрээ дотоод хүнээ өдөөж байгаан шинж л дээ.

Хэн нэгэн чадсан байхад би, та, бид бүгдээрээ л чадна гэсэн үг. Харин ганцхан ялгаа бий нь бидний БОДОЛ…

Аялахад насны хязгаар бий юу?

Бангкокд ирэх бүртээ байрладаг дэн буудлынхаа угтагчаас авахуулаад хэн хэн байгааг нь ч бараг гадарлахаар болжээ.

Гурван жилийн өмнө анх ирэхдээ байрлал сайтай, үнэ нь боломжийн гээд л хоноглосноос хойш байнгын үйлчлүүлэгч нь болчих юм гэдгийг тухайн үедээ яахин мэдэх билээ.

Харин найз залуутайгаа энд танилцсанаас хойш л байдал өөрчлөгдчихсөн. Түүнийг энд амьдардаг гэхэд буруудахгүй л дээ, 15 жилийн өмнө анх Азид хөл тавихдаа л энэ Бангкокд уягдчихсан юм гэсэн. Тэр үед бүх амьдралаа тай боксод зориулж явлаа гэнэ.

Тэгээд энд байрлах хүмүүсийг харж байхад анх ирснээсээ хойш л салахаа байчихсан манайх шиг нөхдүүд олон байх, бие биентэйгээ шороо идэж өссөн гэдэг шиг л танилууд болцгоочихсон хоорондоо сүйд харагдана.

Түүний нэг болох Эрос нэртэй 70-тай хүнтэй жаахан хөөрөлдөв. Өмнөд Америк-Европын эрлийз, Итали ээжтэй тэндхийн иргэншилтэй боловч Аргентин аавыгаа даган Игуаза хүрхрээнд шумбаж өссөн гэх гялалзсан цоглог нүдтэй адтай хөгшин. Миний ийнхүү бичсэнийг харахгүйгээс хойш “хөгшин” гэчихье түүнээс биш “нас бол зөвхөн тоо” гэдгийг үзүүлж яваа эр байна. 90 дөхсөн хүн яваад байхад бас ч гэж гайгүй нас л даа, тэ? Хамгийн настай аялагч

Долоон тивийн 90 гаруй улсаар явчихсаан Америкт 6, Австралид 4, Өмнөд Америкаар 10 гаруй, Ази руу тоогоо алдсаан Тайланд руу гэхэд 22, Малайз руу одоо 18 дахь удаагаа орох нь гэхийг сонсоод шүлс гоожихоо шахав.

Энэ бүс нутгийн улс орнууд ялангуяа Камбож, Лаос, Тайланд, Вьетнам гээд аялахад хамгийн хямд газар шүү..гэтэл Чили бол миний хамгийн очих дуртай газар хэрнээ үнэтэй. Энд нэг өрөө хоногийн 5 доллараар олдож байхад Сантиагод бол нийтийн өрөө гэхэд л 10-аас наашгүй.

“Чиличүүдийн найрсаг, баяр хөөртэй, аз жаргалаар дүүрэн бялхаж байдгийг нь яана, бас байгаль нь сайхан..цаст оргилууд хараа булаасан, цагаан элст наран шарлагын газрууд нь үзэсгэлэнтэй, 500 гаруй идэвхтэй галт уулс, хамгийн хуурай элсэн цөл, үүх түүх нь сонирхолтой, соёл уламжлал арвин, эдийн засаг, хөгжлийн хувьд бүхэл тивийнхээ тэргүүнд нь яваа 6000 гаруй километр урт сунаж тогтсон хамгийн гуалиг улс даа” гэлээ.

“Оросоор явах л аюултай байсан, харин Дэлхийн Долоон Гайхамшгийн Цагаан Хэрэмийг л гүйцээх дутуу надад Монголыг зорих л зүрх дутдаг нь хачирхалтай. 7 цагаас илүү сууж чадахаа байсан хүнд тохиромжтой газар биш шиг байдаг, ямар энэ Тайланд, Малайз биш дээ..” хэмээн өөрийгөө хаацайлсан байдлаар манай орны өргөн уудам нутаг дэвсгэртэйг ч тодотгоодхов.

Багадаа газарзүйн нэвтэрхий толийг үзэж хаашаа, хэрхэн явж байгаагаа маш их төсөөлөн хардаг байлаа. Аав, ээж хоёр маань ч залуудаа үүргэвчтэй аялал хийж яваад танилцаж намайг “үйлдвэрлэсэн” гэдэг. Тэгэхээр ингэж л явах учиртай төрсөн хүн гэж боддог. Аялж байна гэсэн бодол огт төрдөггүй ээ, өдөр бүхэн шинээр амьдраад байгаа нь тэр.

Хүн өөрөө л харах өнцгөө өөрчилж чадвал муу муухай зүйлс ховор шүү дээ, амьд байгаагаа мэдэрч амьдрах гэдэг л хамгийн чухал гэсээр Малайз руу хөдлөх унаандаа суухаар ухасхийлээ. Тэнд хэд хоночихоод Филиппин улсаар дайраад Аргентинд газардах юм гэсэн.

Дараагийн удаа дахин эндээ хөөрөлдөнө гэдэгт итгэл дүүрэн үдэв.

Битгий гайхаарай!

Сошиэль медиа бараг хэрэглэдэггүй, ухаалаг утас ч барьдаггүй, тархи угаалт гээд мэдээ мэдээлэл ч сонирхдоггүй дэргэдэх хүнээсээ “одоо цагтаа байж амьдралыг бүрэн мэдрэх” гэх төвлөрөл, чадварыг харах шиг болдог. Хэнээс ч хамааралгүй, хэнд ч таалагдах албагүй зүгээр л өөрийн хүссэнээ хийгээд нэг л тайван, амар амгалан байх. 

Гэтэл би болохоор нэг гайгүй зураг авчих юмсан, ийм бичвэр оруулбал бусдад хэрэгтэй байх болвуу, ингэж бичлэг хийвэл олонд хүрэх үү, сонирхолтой юу байна яаж бичих үү гэсээр яг тухайн агшиндаа 100 хувь байж чаддаггүй нь үнээн. Заримдаа бүр ядарчихсан мэт санагддаг гээч..

Тэгээд бодохоор эцсийн эцэст ийм байдал нь бусдын төлөө юм шиг хэрнээ өөрийгөө л үзүүлж харуулах, бусдад таалагдах, амьд мэнд гайгүй яваа шүү гэдгээ гайхуулах гэсэн эцэс төгсгөлгүй өчүүхэн оролдлого, огт утгагүй чармайлт ч гэмээр. 

Заримдаа иймэрхүү зүйлс бодогдон таг чиг болчихмоор санагдах ч олны жишгээс хазайж чадалгүй өөрийгөө гайхуулсаар л байх юм, харамсалтай..

Яг одоо ийнхүү бичих хэрнээ “дараагийн ном” гэж дотоод хүнтэйгээ зөрчилдсөөр л сууна. 

 

Үхлийн төмөр зам

Бангкокт арай гэж 2 хоночихоод, халуунд тээрч хэвтсэнээс хаа нэг тийшээ явмаар санагдав. Хамт байх хүнээ иртэлх цөөн хэдэн хоногт амжуулаад ганцаараа тарвалзахыг ч хүссэн нь тэр..тэгээд өмнө нь очиж үзээгүй газар ойрхон юу билээ гээд хартал “Канчанабури”, “Лопбури” гэх хоёр сонголт гараад ирэв. Бангкокоос холгүйхэн тус бүр 3 цаг хүрэхгүй явах зайд харагдана.

Канчанабурид арай ойр дэлхийн хоёрдугаар дайны үеийн түүхэн үйл явдалтай холбогдох зүйлс байх нь сонирхлыг маань илүү татав. Лопбури ч түүхэн хот. Гэхдээ аль 1000-аад жилийн тэртээх Кхмерийн эзэнт гүрний үетэй холбогдоод явчихав. Чиглэл нь ч Чиань Мэй явах замд учраас тийшээ зүглэхдээ дайраад гарах боломжтойг харгалзан үлдээчихэв.

За тэгээд Бангкокоос Канчанабури руу  ирэх бол тун амар бөгөөд хямд байлаа. Тонбури (Thonburi) – Намток (Namtok) чиглэлийн галт тэрэг өдөрт 7:50, 13:55 цагуудад хөдөлнө. Тухайлбал: 7:50-ынхад суувал Канчанабурид 10:25, Намтокд 12:35 гэхэд ирчихнэ. Тасалбар нь ирэх, буцах ялгаагүй 100 батт буюу манайхаар 7500 төгрөг. Нарны гол насны багад гэгчээр хаашаа ч явсан өглөө эрт байх нь зүгээр шө ;)…

Дашрамд хэлэхэд Тайландын төмөр могойг ашигламаар байвал ийшээ ороорой галт тэрэгний мэдээлэл

Тонбури буудал аялагчдын хөлхөлддөг Као Сан гудамжнаас нэхх холгүй, 15 баттын завиар 10 минут яваад, 10 гаруй минут алхаад л оччихно. Одоо ч амар болж дээ хаанаас хаа хүрэхээ гүүглийн газрын зурагт оруулаад харахад л сохор хүн ч төөрөхөөргүй замчлаад өгөх нь сайхан..айдаа энэ утасгүй бол яаж амьдарнаа гэмээр л, заримдаа…

20180405_073606.jpg

Тонбури буудал

20180405_080419.jpg

Тасалбар дуусчихна, суудалгүй болчихно энэ тэр гэж санаа зовох ямар ч шаардлагагүй үнэн наазгай газар шиг санагдсан. Цагтаа ч бараг хөдөлдөггүй тайван сайхан унаа байналээ. Намайг явахад л лав нэг цаг хоцорч хөдөлсөн, өмнөх аялагчдын сэтгэгдлүүдийг харахад ч гэсэн иймэрхүү л жишигтэй байсан. Харин нэг хөдөлсөн байхад асуудал гараагүй ээ муу хэлэх юмгүй..

Гэтэл өмнөх өдөр нь аялал зохион байгуулдаг нэгэн газраас тасалбар асуухад энэ вагоныг 180, автобус бол 300 батт гэж авдийн тэгэхээр бусдаар дамжуулж илүү мөнгө төлөхгүй байхыг сануулъя.

За а, Канчанабури бол Тайланд улсын 76 аймгийн нэг, нутаг дэвсгэрийнхээ баруун хэсэгт Мьянмар улстай хил залган оршдог. Төв нь мөн Канчанабури хот.

Шигүү ой, уул, ус, хүрхрээ, ан амьтан, жигүүртэн шувуу бүрдсэн байгалийн үзэсгэлэнт газрууд болон дэлхийн 2-р дайны үеийн Японы эзэнт гүрний түрэмгийлэл харгислалтай холбоотой түүхэн үйл явдлын гэрч болж гадна дотны хөлд тун их дарагддаг газар байна.

20180406_160616.jpg

Канчанабури аймаг

Канчанабури хотод 3 хоноход ер нь хангалттай санагдлаа. Ирсэн өдрөө “Үхлийн төмөр зам”-ын талаарх музейг нь үзээд, нас барагсдын дурсгалыг хүндэтгэх газраар орж, орой нь Квай голын дээгүүр барьсан гүүрээр явж хотын орчинтой танилцчихна.

20180405_151203.jpg

Маргааш өглөө нь 100.000 гаруй хүний халуун амь бүлээн цусаар баригдсан төмөр замтай танилцах аяллыг хийхэд тохиромжтой. Энэ нь Канчанабуригаас Намток хүртэл 2 цаг гаруй вагоноор явах тухай юм. Ийнхүү явахад уул ус зэрэгцэж битүү ширэнгэ ногоорон, тариалангийн талбай алагласан эргэн тойрны байгальд нүд баясах хэрнээ олон мянган гэмгүй иргэдийн хөлс, нулимс асгарч байсныг бодоход сэтгэл шимшрэхгүй байхын аргагүй..

20180406_073125.jpg

Тэгээд сүүлийн өдрөө “Erawan” хүрхрээ рүү оччиход болно.

30265167_10213269742030479_6088465340101033984_o.jpg

Erawan waterfall

Санасныг бодоход энэ хүрхрээ санаанд тэгтлээ хүрсэнгүй. Лаос улсын Луан Прабанд байдаг Куань Си хүрхрээтэй харьцуулаад тэгвүү яав эсвэл бороотой болоод ч ийм сэтгэгдэлтэй үлдсэн байж магадгүй. Юутай ч ийшээ ирвэл нартай өдрийг сонгон усны хувцсаа аваарай!

За одоо үндсэн гарчигтаа орж учир начрыг нь өөрийнхөө ойлгосон хэмжээнд та бүхэнтэйгээ хуваалцъя.

“Үхлийн төмөр зам” хэзээ, хэрхэн, ямар зорилгоор баригдсан бэ?

Японы эзэнт гүрний Азийг эзлэх санаа 1930-аад оны эхэн үеэс илэрч эрчимжсээр 1940 оны 9-р сард Герман, Италитай холбоотон болж дэлхийн 2-р дайныг Ази тивд албан ёсоор эхлүүлсэн гэдэг. Ингэснээр тухайн үеийн Англи, Франц, Голланд, Америк зэрэг их гүрнүүд хуваагаад эзэмшчихсэн байсан Зүүн өмнөд Ази болоод Номхон далайн арлуудыг удаа дараалан эрхшээлдээ оруулсныг бодит түүхэн баримтууд гэрчилдэг. “Сувдан арал” киног үзээгүй хүн ховор байх аа, Япончууд хэрхэн галзуурч байсныг тод харуулдаг даа..

Эдгээр эзлэгдсэн газар нутгуудын нэг нь тухайн үед Английн эзэнт гүрний хараанд байсан одоогийн Мьянмар улс бөгөөд түүнийг Япончууд 1942 оны эхээр өөрийн эрхшээлд оруулан Өмнөд Ази руу түрэмгийллээ үргэлжлүүлэхэд сайхан боломж гарсан байдаг. Гэвч цааш довтлоход шаардагдах цэрэг, зэр зэвсэг гэх мэт нэмэлт хангамж нөөцөө усан замаар тээвэрлэхэд хугацаа их шаардагдахын зэрэгцээ аюулгүй байдал ч эгзэгтэй болсон тул эдгээр эрсдлүүдээ бодолцон энэхүү төмөр замыг маш түргэн хугацаанд бариулахаар шамдсан нь үндсэн шалтгаан.

Тайланд-Мьянмарыг холбосон энэхүү 415 км урт төмөр замыг барихад Англи, Австрали, Америк, Голландын олзны цэргүүд болоод Бирм, Тайланд, Малайз, Сингапур зэрэг эзлэгдсэн газрын энгийн иргэд гээд нийт 240000 орчим хүн нүцгэн гараараа шахам барьсан гэхэд үнэхээр итгэмгүй юм. Эдгээрээс 100000 гаруй нь амь үрэгдсэн учраас “ҮХЭЛ”-ийн гэж тодотгохоос ч яах билээ…

20180406_074630.jpg

Олзны цэргүүдийг ихэвчлэн Сингапураас авчирч байсан гэнэ. Энэхүү чингэлэгт 28-30-аар нь чихэж 4, 5 хоног явж ирдэг байсан гэлээ.

20180406_102729.jpg

11 сар үргэлжилсэн бүтээн байгуулалтын явцад хамгийн хүнд хэсэг нь энэхүү хадан уулыг дундуур нь хуваах байжээ. Алх жоотуунаас хэтрэхгүй багажтай тэд их зодуур нүдүүр яргаллын дор  гурван сар хүрэхгүй хугацаанд ийнхүү хийж чаджээ. Олон ч хүн амиа өргөсөн бололтой.

20180406_110712.jpg

Hellfire Pass

20180406_114747.jpg

Hellfire Pass

1943 оны 10-р сард барьж дууссан уг төмөр замыг 1945 оны эхэн хүртэл үндсэн зориулалтаар нь ашиглаж байгаад хэсэгчлэн бөмбөгдөлтөнд өртсөөр тус оны 8-р сард Япон дайнд бүрэн бууж өгснөөр хэрэглэгдэхээ больжээ.

Харин Намток хүртэлх өнөөдрийн бидний зорчдог 130 км замыг 1958 оноос сэргээн засварлаж дахин ашиглаж эхэлсэн байна.

Эцэст нь хэлэхэд бодит түүхээс сэдэвлэн бүтээсэн “The Railway Man” киног заавал үзээрэй.

Сэтгэлгээний ялгаа

Өглөөний 1 цагт Бангкокт газардав.

Онгоцноосоо буугаад шалган нэвтрүүлэхт дугаарлаж буй хүмүүсийг харахад л өмнөх ирэлтүүдийг бодвол жуулчид хамаагүй ихтэй байгаа нь ажиглагдлаа. Хэдийгээр энэ улсаар аялах хамгийн тохиромжтой цаг үе нь дуусаж бүгчим халуун борооны улирал нь эхэлж байгаа ч тун удахгүй болох шинэ жилийг нь зоригсод болвуу..би ч гэсэн тэдний нэг..хуучин оныхоо муу муухай бүхнийг арилган ариутгаж байна хэмээн усан байлдаан хийж содон сонирхолтой хөгжилтэй тэмдэглэдэг өвөрмөц баярыг нь үзэж сонирхох бас нэгэн зорилготой энэ “зөөлөн” улсад дахин хөл тавьлаа.

Сон Кран (Songkran) гэх энэхүү баяр нь жил бүрийн 4-р сарын 13-15-ны хооронд болдог бөгөөд зуны улирал эхэлж байгааг бэлгэдэн хамгийн өргөн тэмдэглэдэг Тай хүмүүсийн “Шинэ жил” нь юм. Манайхаар бол “Цагаан сар” гэсэн үг л дээ.

Ганцхан Тайланд гэлтгүй Камбож, Лаос, Мьянмар гэх хөршүүд нь, мөн БНХАУ-ын Юнань мужийн өмнөд хэсэгт ч яг адилхан тэмдэглэдэг юм байна. Түүнчлэн Энэтхэг, Шри Ланк, Непаль, Бангладеш гэх Өмнөд Азийн орнуудад ч адил гэлээ.

Хуучин оныхоо элдэв сөрөг болж бүтэхгүй бүхнийг арилган шинэ оноо сайн сайхан бүхнээр дүүрэн байлгах гэх арга зам нь л өөрөөс биш бэлгэдэл нь бол улс орон бүрт ялгаагүй харагдана.

Гэтэл зарим улс орнууд бүр сонирхолтой хэрнээ бас арай ч хэтрүүлж байнуу гэлтэй тэмдэглэдэг бололтой. Тухайлбал: Перу улсад ирэх ондоо уур бухимдал, гуниг стрессгүй байж баяр хөөрөөр бялхаж явахыг хүсвэл хоорондоо зодолдох ёстой гэнэ шүү, бүр жинхнээсээ..гүүглээр хайгаад харсан чинь бүр рингин дээр байгаа аятай л улаан галзуу зодолдож байна, хүсэх баяр биш шиг санагдлаа. Инкагийн үр сад болж тэнд төрчихөөгүй дээ баярлав, хэхэ.

Шинэ оноо хачирхалтай угтдаг өөр нэгэн орон байдаг нь Өмнөд Африкийн Бүгд Найрамдах Улс. Тэнд хуучин оныхоо элдэв сөрөг болж бүтэхгүй бүхнийг арилган шинэ оноо эерэг өөдрөг угтаж байна гээд хуучин тавилга эд хогшлоо цонхоороо чулууддаг гэнэ. Бусдыгаа бодвол хамаагүй баян чинээлэг аж төрдөгтэй нь ч холбоотой байж магадгүйн..

Тэгээд ер нь хүн гэдэг сэтгэл болоод сэтгэлгээний бүтээл болохоор юуг бодож сэтгэн түүндээ итгэхээс л хамаг учир урган гарах юмаа даа…

Төгсгөлд нь Д.Энхбат гуайн энэхүү яриаг хуваалцмаар санагдав 🙂