Author Archives: Chimedee

About Chimedee

Цагт баригдсан өдөр тутмын амьдралын хэв маягаас татгалзаж бусдын дунд өөрийгөө улам таньж мэдэхийг хүссэн жирийн нэгэн бүсгүй.

Эрх чөлөө үгүйлэгдсэн газар…

2018 оны 2-р сарын 2-ны Баасан гараг.

Өвөр Монголын Өөртөө Засах Орны нийслэл Хөххотод шөнийн 11:52-т хөдлөх галт тэргээ хүлээж сууна.

Өдөр 3 цагт Юнань мужийн Күнминь хотоос агаараар ирлээ. Хоёр өдөр шахам явдаг газрыг 4-хөн цагийн хугацаанд туулсандаа баяртай байгаа ч өнгөрсөн 150 орчим хоногийн хугацаанд байнга нэмэх 20-оос дээш хэмд явж байсан болохоор амнаас уур савсах хасах хэмд гэнэт буунгуут амарч үдлээд байх сонирхолгүй болчихлоо. Бушуухан дараагийнхаа цэг рүү хөдлөх минь.

Тиймээс буудалд хоногийн мөнгө үрж дэмий өнгөрөөснөөс Монгол руугаа дөхсөн нь хамаагүй дээр санагдав. Үгүй ядаж Замын-Үүд юмуу Сайншанд орж амсхийх нь өлзийтэй мэт..наад зах нь фэйсбүүк, ютүб, гүүгл гээд юунд ч хязгаарлагдахгүй дуртай зүйлээ хийнэ гэдэг хамгийн дээд жаргал юм.

Ганц ч үг англиар гадарлахгүй робот шиг болцгоосон хятад иргэдийг хараад өрөвдөх ч шиг…

Дэлхийг хятадчилах бодлоготой хараал идсэн коммунист засагт нь үнэхээр дургүй хүрч явна…

 

Advertisements

Ladyboy

Усан дээр өнгөрүүлсэн өнөөдрийн 9 цаг маш тааламжтайн зэрэгцээ үр дүнтэй ч байлаа… өмнөх бичвэрт дурьдсан Меконг мөрнийг өгсөн завиар явсан тухайгаа л яриад байгаам шүү..

Замын турш нэг иймэрхүү өнгө төрхтэй тааваараа явах жаргалыг сая л мэдэрлээ.

Харин та бүхэнд үүнээс илүү эрх чөлөөтэй зорчилт таарч байв уу?

20180130_160638.jpg

Ийн дураараа сайхан явсны ачинд дөнгөн данган барьж аваад байсан номоо ч дуусгачихав.

Ямар учиртай ном уншчихавдаа гэхээр “эр ч юм шиг, эм ч юм шиг” гэж олон нийтийг гайхахад хүргэдэг бүлэг нөхөд. Бүр нарийвчилбал тэд шодой, төвөнх, өргөн мөр, баргилдуу хоолой гэхчлэн эрэгтэйлэг биетэй төрсөн боловч “эмэгтэй” байдлаар өөрийгөө мэдэрдэг, илэрхийлэхийг хүсдэг хүмүүс юм.

Тус номын нэрийг монголчилбол “ХАТАГТАЙ ХӨВГҮҮД: Тайландын гуравдахь хүйсийнхний нууц ертөнц” хэмээн буулгаж болохын. Гэвч уламжлалт ойлголтоор л зөвхөн эр, эм гэсэн хоёрхон бүлэгт хуваагдах ёстой мэт үзэж ирснээс биш хэдэн ч хүйс байх боломжтой гэж бодогддог.

Харин тэд 2 толгой, 4 гар, 6 хөлтэй төрчихөөгүйгээс хойш олонхитой адилхан л “ХҮН” гэдгийг мартах учиргүй мэт санагддаг. Үнэндээ тийм олон гар, хөлтэй төрсөн ч байсан бусдад хор хохирол учруулахгүй л байвал уг нь хэнд ч хамаагүй хэрэг баймаар. Гэвч одоохондоо ийм хандлага мөрөөдөл төдий л байх шив дээ…харамсалтай!

20180129_211702.jpg

Энэхүү номыг уншихаас өмнө ч гей, лэсби, трансжендэр гэх мэтчилэн үргэлжлэх бэлгийн цөөнхийн хүмүүсийг хүлээн зөвшөөрдөг, ойлгодог, хүндэлдэг байлаа. Танил найз нөхөд, ойр дотныхон дотор маань ч энэ чиглэлийн хүмүүс байдаг, бүр хамтран ажиллаж харилцан туслалцах байдалтай ч явж ирсэн учраас надад бол гайхаад байх зүйл биш.

Тэгвэл яагаад энэ номыг хэрэг болгож Бангкокын гудамжнаас худалдаж авсан бэ гэхээр Тайланд улсаар анх аялсанаас хойш “яагаад энэ улсад ийм хүмүүс олноороо байдаг юм бол?” гэх асуултын хариултыг хайж эхэлсэнтэй холбогдоно.

Зарим нэгэн хүмүүсийн дам яриагаар бол тэдний хоол хүнстэй холбоотой ялангуяа шар буурцаг юмуу түүний сүүг их хэмжээгээр хэрэглэснээс эмэгтэй даавар ихсэж ийм болоход хүргэсэн гэхэд зарим нь биеэ үнэлж амар хялбар мөнгө олох гэсэн башир санаа гэх ч хүмүүс таарч байлаа.

Гэтэл энэхүү номыг уншсанаар дээрх дам яриа, ойлголтууд ор үндэслэлгүй болох нь батлагдав. Яагаад гэвэл, тус номонд 9 лэдибой-ийг төлөөлөл болгож төрөхөөс нь өгсүүлээд гэр бүл, тэдний хүүхэд ахуй нас, сургууль соёл, хайр дурлал, ажил мэргэжил, нийгэм дэхь оролцоо, дарамт шахалт гээд бүхий л талаас нь амьдрал нь хэрхэн өрнөсөн талаар тэр хүн өөрөө ярьж буй байдлаар маш сонирхолтой бичигдсэн байгаан.

2014 онд хэвлэгдсэн бүтээл, тэгээд эдгээр дүрүүд одоогоороо амьд сэрүүн байгаа гэхэд үнэхээр ичиж зовох зүйлгүй маш нээлттэй өөрсдийгөө илэрхийлснийг нь хараад бахархахгүй байхын аргагүй. Мөн ямар их саад бэрхшээл, зовлон зүдгүүр, шахалт хавчлагыг давж өдий зэрэгтэй явааг нь бодохоор ч гэсэн зүгээр л эгэл баатрууд гэхэд болно. Энгийн байдалд төрчихөөд арчаагүй царайлахын зэрэгцээ бусдыг шүүж ялгаварлан гадуурхаж байгаа хүн дүрстнүүд бол харин сармагчингаас долоон дор болвуу…

Ингээд эдгээр хүмүүсийн яриаг багцлаад харахад зарим нь сайхан амьдарч байна. Ялангуяа гайгүй цалин цавтай ажил хийгээд бүрэн шилжилтэнд ороод найз залуутай болчихсон. Гэтэл зарим нь ч амьжиргаагаа залгуулахын эрхэнд биеэ үнэлж бусдыг зугаацуулан өнөө маргаашаа болгож байх.

Зохиогчийн сонголт байж магадгүй энэ хүмүүсийн ихэнх нь хөдөө тосгоны тарчигдуу гэр бүлээс гаралтай байлаа. Тэгээд ижил орчин нөхцөлд яг адил “зовлон”-той төрчихөөд яагаад ийм өөр өөр замаар явчихав гэхээр 3-н гол хүчин зүйл нөлөөлсөн гэхэд болмоор харагдана.

  1. Гэр бүл
  2. Ядуурал
  3. Боловсрол

Тайланд бол Буддийн шашинтай тэрэндээ маш үнэнч, мөн гэр бүлийн “нэр төр” гэж их боддог хүмүүс учраас хүү төрсөн хэрнээ охин шиг аяглаад ирэхээр “удам бузарлалаа” гэх ойлголтоор хүлээж авах нь ховор юм байна. Энэ талаараа манайхтай төстэй байж магадгүй.

Тэгээд багаасаа аав ээжийн хайр, гэр бүлийн халуун дулаан уур амьсгалыг мэдрээгүй өсөж томрохын хэрээр гадуурхагдаж, зодуулж нүдүүлэн гэрээсээ зугтаасан нь амьдрахын эрхэнд өөрийн чадах ажлыг хийсэн байх. Мэдээж ийм хэцүү орчин нөхцөлд өссөн учраас чанартай боловсрол эзэмшиж чадалгүй сургуулиа орхих нь түгээмэл. Зарим нь ч өөрсдийгөө илэрхийлэхийн тулд ижил онцлогтой хүмүүстэй нийлж сургуулиас завсардсан нь хамгийн том алдаа болсон гэж харамсан өгүүлсэн нь боловсрол, мэдлэг чадвар гэдэг ямар ч хүнд нэн чухал зүйл болохыг тодруулаад өгөх мэт.

Бас нэгэн манайхтай адил юм нь олсон орлогоосоо ар гэртээ илүүчилж тэднийгээ харж хандах гэх эцэс төгсгөлгүй тойрог ажиглагдана. Ер нь Азийнхны соёл тэр байх. Өрнөдийнхөн бол өөрсдөө л болж байвал бусад хамаагүй гэдэг ш дээ. Аль аль нь сул болон давуу талуудтай юм даа..

Эцэст нь хэлэхэд чамд болоод бусдад хор учруулж гай тариагүй л бол хэн ч байсан хүссэнээрээ амьдрах хорвоо, тийм эрхтэй гэдгийг хүлээн зөвшөөрөх ёстой.

Дараагийн аяллын санаа

2018 оны 1 сарын 29-ний Даваа гараг. Лаос улсын Пак Бэн тосгон..

Өнөө өглөө 5 цагт босож лам нарт өдрийн хоолыг нь өгчихөөд замдаа гарав. Энэ бол Луан Прабан хотод ирсэн хүн бүр үзэж сонирхох ёстой нэгэн төрлийн ёслол юм. “Alms offering ceremony” гэнэ.

Юу гэхээр нар ургахаас өмнө лам нар хотын гол гудамжуудаар явж тухайн өдрийнхөө хоол хүнсийг энгийн иргэдээс өргөл байдлаар цуглуулдаг юм билээ. Тайланд, Камбож, Мьянмар, Лаос гээд энэ хавийн ихэнх улс орнууд Буддийн шашинтай. Харин манайхаас арай өөр урсгал нь юм шиг байдаг.

Юутай ч энэ Луан Прабан хотод бусад газруудыг бодвол энэхүү үйл ажиллагаа олон хүн цугларсан маш сүртэй болдог юм билээ. Жуулчид ихтэй болохоор нэг төрлийн үзвэр шахуу болчихсон гэхүүдээ цаанаасаа зохион байгуулалттай. Гэхдээ энэ зүгийн лам нар шашиндаа их үнэнч чин сэтгэлээсээ ханддаг мэт санагддаг. Эхнэр авахгүй, элдэв бизнес эрхлэхгүй гэх мэтчилэн..

27605293_10212737341000786_1916101807_o.jpg

 

Монголтой адил эх газрын түгжигдмэл оронд усан завиар явна гэхэд итгэмгүй санагдана. Гэвч энэ бол алдарт Меконг мөрний ашиг шимийг хүртэж буйн шинж.

Төлөв царайлсан бурхны олон шавь нарын дүрсийг буулгачих санаатай хөөцөлдөж гүйсээр унаанаасаа хоцрохоо шахав. Тэгээд 7.20-д ирж авсан нутгийн такси 10 км-ийн цаана байх завь хөдлөх цэгт хүргэх гэнэ. Таксинд бид хоёроос гадна 3 эр, 1 эмэгтэй, 2 ази эрэгтэй аялагч суулаа. Замдаа 2 азийг автобусны буудалд нь буулгачихаад үндсэн чиглэлдээ оров.

Бид хоёр юу ч билээ ярьж яваад дараагийн аяллынхаа санааг тодорхойлчихов. Тэр нь “Хойд Солонгос” болж таарлаа.

“Гар гараасаа хөтлөлцөн цэцэрлэгийн хүүхдүүд шиг явах нь л сонирхолтой санагдаад байгаан. Очиж үзэхийг хүсдэг газруудын нэг дээ” гээд Эмиг инээхэд “ха ха, тэгүүл би их удирдагчийнх нь хажууд хоёр хуруугаа (V:victory) гозойлгон сельфидэж фэйсбүүктээ шууд оруулнаа” гэтэл өмнөөс харж суусан испани аялгатай инээд алдсан цоглог залуу “өө тэр ёстой боломжгүй саяхан байхаа нэг америк оюутныг баривчилж хориод цаазалсан биздээ?”  гээд итгэчихсэн маягтай нухацтай царайлахад тэнд суусан бүгд инээдээ барьж чадсангүй ээ. Хахаха…

Ямартай ч дэргэдэх залуу маань бага насныхаа мөрөөдлийг биелүүлэхээр Наран улсыг зорихдоо саатах цэг нь энэ сонирхолтой улс байх болов.

“Сибириэр явж байгаад Солонгосын хойг гээд Япон руу усан замаар орвол гоё байхаа” гээд амьдрал дээр хэрэгжих боломжгүй ч гэсэн мөрөөдлийн санаагаа хэлтэл тэрээр “Хоёр Солонгосын хооронд чи бид 2 байтугай харх ч орох боломжгүй болтол төмөр тор татаад тэсрэх зүйлсээр хамгаалчихсан байгаа” гэхэд,

“Зөндөө хүмүүс оргодог юм гэсэн Монгол, Хятадаар дамжаад аль нэг тийшээ амь хоргоддог…” гэж Хойд Солонгосоос оргож явсаар Өмнөддөө ирж суурьшсан нэгэн эмэгтэйн яриаг сонсож байснаа санав.

Мах цусны ах дүү нар байтугай дэлхий тэр чигтээ нэг гэр бүл мэт эв найртай, нээлттэй сайхан болно гэдэгт итгэдэг хүн би. Үүнд нас минь хүрэхгүй ч гэлээ ирээдүй хойч үе үзнэ биз ээ…

 

 

Төрсөн өдрийн бэлэг

2018 оны 1 сарын 25-ны Пүрэв гараг. Лаос улсын Ван Виэн тосгон..

Өчигдөр орой Эми гэнэт “hot air balloon-р хөөрч байсан уу?” гэж асуулаа. Тэгэхээр нь “үгүй ээ” гээд үнэнээ хэлэв.

Уг нь ч өмнөх аяллуудаараа иймэрхүү байдлаар аялагч, жуулчдыг зугаацуулдаг Мьянмар улсын Баган, Индонезид Бали тэгээд бүр энэ Ван Виэнээр хүртэл дайрч байлаа. Гэвч тухайн үед гаргах зардал бүрээ нарийн тооцож явсан болохоор хэдхэн минутанд 7 хоногийн төсвөө тавиад туучихыг бодоогүй юм.

Харин энэ удаа бол арай өөр нөхцөл байдалтай яваагаа нуугаад яахав. Тийм ч учраас заримдаа шийдвэртэй алхам хийх эрх чөлөөтэй байгаадаа баярлаж хажуудах хүндээ талархах багадна.

Миний хариултыг сонссон тэрээр “за тэгвэл маргааш хөөрч үзье төрсөн өдөр чинь дөхөж байгаа юм чинь” гээд замдаа нэг газарт бүртгүүлчихэв. Өглөө, орой гэсэн 2 сонголттой 90 доллар гэлээ. Өглөөнийх нь нар ургахыг харах гэж 5.40-д хөдөлдөг гэхээр нь жаахан унтахаа бодоод оройг нь сонгочихов. Тэр нь ч маш зөв сонголт болсон байв.

Өглөө амжуулаад Tham Chang гэх энэ агуйг үзээдэхсэн. Ван Виэнд ирвэл заавал үзүүштэй гайхалтай газар санагдлаа. Энд өмнө нь ирсэн хэрнээ л олон сайхан зүйлийг алгассанаа мэдэв.

Товлосон цаг болохоос өмнөх бид хоёрын ярианы сэдэв дээш хөөрдөг зүйлсийн тухай онгоцны анхны санаа загварыг гаргасан Да Вин Чиг гайхан биширч, ер нь тэр хүн хосгүй ухаантай авьяастан байж, түүний бас нэгэн сонирхолтой тал нь ижил хүйстэн байсан юм гэсэн гэх зэргээр энд тэндхийн зүйлсийг хамж шимэн хөөрөлдөж суув.

Тэгээд хүссэн цаг болоход 30-аад хүн 3 хэсэгт хуваагдан хөөрснөөс манайх хамгийн амжилттай нь байж таарав.

Эхэлж ниссэн нь олигтой дээшлэхгүй явсаар цахилгааны шугамд тулж тэгснээ бүр нууранд буучих шахан их эвгүй харагдаж байснаа осолгүй газардав. Тэнд суусан хүмүүс ч өөр мэдрэмжээр хөглөгдсөн гэдэгт итгэлтэй байна, хэхэ..

Нөгөөх нь бас л тэрхэн дороо эргэлдээд манайхыг гүйцсэнгүй. Нисгэгчид нь бүгд хятад хүмүүс байх шиг харагдав. Хэрхэн ажиллуулдаг болон гарах эрсдлийг нь тооцоолоогүй байхдаа “энэ ямар үнэтэй байдаг бол говьд Хонгорын элс хавьцаа ганц нэгийг ажиллуулбал зүгээр ч юмуу”  гэх маягийн юм бодож байсан ч яггүй ажиллагаатай, олон хүний оролцоотой эд болохыг хараад энэ санаагаа орхилоо.

Өнгө алаглан тэнгэрт хөөрсөн байхыг алсаас ширтэхдээ ямар гайхалтай байдаг бол гэж төсөөлдөг байсан ч өөрийн биеэр үзээд тийм ч сэтгэл хөдөлсөнгүй. Хагас цаг ч хүрэхгүй хугацаа нь төлсөн үнэтэй харьцуулахад чамлалттай байсны зэрэгцээ бөмбөлөг рүү үлээх гал нь хажуугаас шараад тун тааламжгүй байв.

Гэхдээ энэ сэтгэгдлээ хажуу дахь хүндээ хэлээгүй л дээ. Намайг баярлуулах гэсэн сэтгэлийг нь бодон хуурамч царайлж худлаа жүжиглэсэн нь жаахан онцгүй. Ер нь тэгээд худлаа хэлж, хулгай хийдэггүй хүн ховордоо ховор яс юман дээр…

Юутай ч сайхан байгаль орчин, алжаал ядаргаагаа тайлах боломж дүүрэн, үүргэвчтэй аялагчдын зугаа цэнгээний гол цэг гэгддэг энэ газарт дахин ирсэндээ сэтгэл маш өндөр байна.

“Санаж явбал бүтнэ, сажилж явбал хүрнэ” гэдэг аргагүй үнэн зүйрлэл юм. 2014 онд явахдаа “Дараа ирэхдээ…” гээд үлдээсэн зүйлсээ амжуулаад л явна.

Жич: интернэтийн хурдаас шалтгаалан зураг оруулж чадсангүй ээ. Харин фэйсбүүкт зураг, бичлэгүүдээ оруулчихъя тэндээс сонирхоорой 😉  

ХАНДЛАГА

Он солигдох мөчийг тэсэн ядан догдолж байсан үе дөнгөж өчигдөр мэт санагдах ч шинэ оны эхний сар аль хэдийн шувтрах талдаа орчихож.

Гэтэл “шинэ ондоо эхлүүлнэ дээ” хэмээн бодож төлөвлөн, өөртөө амлаж байсан зүйлсдээ огтхон ч гар хүрээгүй яваагаа хараад сонин санагдав..үнэндээ сэтгэлээр унав.

“Хүн хэлэхээс нааш ойлгохгүй, цаас чичихээс цааш цоорохгүй” гэдэг шиг хийх гэсэн зүйлсээ ямар нэгэн байдлаар байнга өөртөө сануулж, урам зориг авч явахгүй л бол алгуурлах, залхуурах, мартах гэдэг сул талууд нөмрөөд авах нь амархан юм.

“ХҮН”-“БИД” сэтгэл болоод сэтгэлгээний үр дүнд хэлбэрждэг гайхамшигтай бүтээл мэт санагддаг.

Амжилт-уналт, баяр-гуниг, инээд хөөр-уур уцаар, жаргал-зовлон, мөрөөдөл зорилгодоо хүрэх-эсэх гээд бүгд бидний дотроос шалтгаалах нь хамгийн амар юм шиг хэрнээ хамгийн адармаатай байх нь хачирхалтай…

Нэг сайхан өөдрөг өнгө аястай нийтлэл унших юмуу хүний яриа сонсохоор өөрийн эрхгүй “за ёстой тэгнэдээ, ингэнэдээ” гээд шүд зуун дотогшоо хашгирч сэтгэл тавиран баяр хөөрөөр бялхаад ирэх шиг болдог.

Тийм л зорилгоор бүтээгдсэн энэхүү цахим бүтээлийг та бүхэнд хүргэхдээ үнэхээр баяртай байна.

Доорх холбоосоор орж уншаад 2018 онд төлөвлөсөн ноён оргилуудаа эзэлцгээхийг хүсье! Би ч гэсэн таньтай хамт өөрийнхөө зорьсон оргил өөд замдаа гарлаа. Харин 2018 оны төгсгөлд хэн нь өөртөө илүү үнэнч хандаж хэлсэн амандаа хүрснээ үзэцгээнэ шүү 😉

ЭХЛЭЛ, ӨӨРЧЛӨЛТ, АМЖИЛТ

“Хандлага бол өөрийгөө хөгжүүлэх аялалд асар том нөлөө үзүүлдэг хүчин зүйл. Хийж чадна гэсэн хандлагатай байхад үлдсэн бүх зүйл аяндаа болох болно”

Брет Хобел

Тэвчээр алдагдав

Эргэн ирлээ…😝
Үнэндээ энэнгүйгээр (fb, blog…) амьдрахад тун төвөгтэй болжээ 😒..арай гэж л 14 хоногийг өнгөрүүллээ.
Хажуу дахь хүн компьютергүй яваа тулдаа л зураг, бичлэг, бичвэр оруулалгүй гараа татаж хэд хоног тэвчив. Тиймгүйсэн бол ер нь удахгүй шинжтэй.
Үнэнийг хэлэхэд өглөө бүр (өдөр алгасалгүй) нээж үзэж байсан л даа. Заримдаа мессэнжэрдээд л..:)
Замд яваа болохоор ч тэрүү өдөр тутам сонин содон зүйлс их таарах юм, бусдад ч гэсэн хэрэг болохуйц мэдээ мэдээлэл ч байх…
Тэгээд ер нь аливаа зүйлийг бусадтай хуваалцаж байж л илүү амттай болдог гэдэг яах аргагүй үнэн юм.
Энэхүү хэд хоногоос өөр дээрээ ажигласан зүйлс гэвэл: олон нийтийн мэдээллийн сувгуудаас эрс татгалзах дангаараа тийм ч зөв сонголт биш гэдгийг мэдэрлээ. Харин түүнд зарцуулдаг хугацаагаа багасгаад гаргасан цагаа өөр сонирхолтой юманд зориулах. Тэр нь бие, сэтгэл, оюун санаанд бодит таашаал өгөх, авах зүйлс. Тухайлбал хөгжим сонсох, ном унших, зураг зурах, хайртай хүмүүстэйгээ дотно байх, бусдад туслах зэргээр хязгааргүй үргэлжилнэ.
Жишээ нь би гэхэд энэ хэд хоногт өнгөрсөн зууны (XX) дуу хөгжмийг гайгүй сайн сонсоодохлоо. 50 гаруй жил тайзан дээр ноёрхож буй Скорпианс (Scorpions) хамтлагийн “Өөрчлөлтийн салхи” дууны аялгууг барагтай бол гаргаахгүй боллоо, Армагеддон киноны гол дүрийн эмэгтэй (Liv Tyler) нь Айросмид (Aerosmith) хамтлагийн гоцлооч Стивэн Тайлорын охин гэдгийг ч өмнө мэддэггүй явлаа гэх мэтээр эерэг үр дүн нэлээдгүй гарсаан. Тиймээс цаашид ч ийнхүү үргэлжлүүлэхийг хичээнээ..
Фэйсбүүк бол янз бүрийн мэдээлэл олж авах сонгодог суваг гэдгийг хүлээн зөвшөөрмөөр санагдлаа. Найзынхаа оруулсан зураг, сонирхолтой харагдсан холбоосууд дээр дарах, заримдаа хэн нэгэнтэй чатлах зэргээр явсаар нэг л мэдэхэд өчнөөн хугацааг өнгөрөөчихдөг нь худлаагүй. Эргээд харахад тодорхой эерэг үр дүнгүй байсныг бодон жаахан харамсах ч дорхноо мартчихна.
Тиймээс үүнийг хянах арга нь гар утсандаа фэйсбүүкийн аппуудыг суулгамааргүй юм байна. Гадуур явахад ч гэсэн утастайгаа ноцолдоод байхгүй дэргэдэх хүнтэйгээ илүү “амьд” харилцаатай, орой унтахдаа хүртэл утас шагайхгүй ном барих эсвэл секс хийж сайхан амрах.
Фэйсбүүк рүү зөвхөн компьютерээсээ өдөрт маш бага хугацаагаар цөөн орвол их зүгээр.
За нэг иймэрхүү байдалтай “уснаас хямдхан шар айрагтай” Камбож улсаас мэндчилж байна.
20180115_141918.jpg

Өөрийгөө туршилтанд оруулнаа…

2017 оны 12-р сарын 28-ны Пүрэв гараг. Цаг 14:30. Тайланд улсын нийслэл Бангкок хот.
Ирж буй 2018 онд өөр дээрээ нэгэн туршилтыг хийхээр шийдлээ.
“Тэр юу вэ?” гэвэл:
1-р сарын 1-нээс эхлэн хязгааргүй хугацаагаар сошиэль ертөнцөөс татгалзана…
Фэйсбүүк хэрэглэхгүй, блог ч бичихгүй, твиттэрт орохгүй, инстаграм ч шагайхгүй. Миний амьдралд юу өрнөж, хаана явж байгааг хэн ч мэдэхгүй. Би ч гэсэн бусдын талаар ямар ч мэдээлэлгүй болно гэсэн үг ;)…
Ингэсэн нь ч илүү сонирхолтой мэт санагддаг болсон юм сүүлийн үед.
Яагаад гэхээр хаа нэгтээ найз нөхөд танил дотныхонтойгоо таарахад “өө тийшдээ чи тэнд байсан тийм гэсэн фэйсбүүкээс чинь харсан дуулсан мэдсэн” гэх удаан уулзаагүй, ойрд хараагүй тийм нэг бие биенээ санасан хүссэн ямар ч мэдрэмжгүй, амтгүй ярианаас залхах мэт, хэн хэнийхээ бүх мэдээллийг авчихсан учраас нүүр тулж уулзах шаардлага байхгүй боллоо, уулзаад ч “амьд харилцаа” устаж байна. Үнэн уйтгартай үхмэл харилцаа.
Үндсэндээ ингэж мэдэгдэх шаардлагагүй боловч зарим хүмүүс “яасан ийсэн зүгээр үү хаачив ийчив” гэхчлэнгээр анхаарал тавьдаг болохоор тэднийхээ санааг зовоохгүй гэсэндээ ингэлээ.
Нөгөөтэйгүүр,
“Утсаа маажиж дэлгэц ширтэн бодит амьдралаас тасарлаа” гэж шүүмжлэгдэх болсон энэ цаг үед эдгээр зүйлгүйгээр амьд явахад үнэхээр хэцүү болчихож уу эсвэл зүгээр л олон нийтийн хуйлраан байнуу гэдгийг өөрийн биеэр туршиж үзэхийг хүссэн юм, түүнээс өөр шалтгаангүй ээ.
Төгсгөлд нь хэлэхэд миний АЯЛАЛ мэдээж үргэлжилнэ. Тэгээд аялалаас аялалын хооронд та бүхэнтэй зайлшгүй хуваалцах, хэрэг болохуйц мэдээ мэдээлэл, санал зөвлөмж байх аваас тодорхой бүтээл болгон дэлгэх болно.
За тэгээд бүгдэд нь аз жаргал, эрүүл энхийг хүсэн ерөөе!