Сэтгэл

2017 оны гуравдугаар сарын 9-ний өдрийн 16 цаг 40 минут. 

АНУ-ын хамгийн зүүн урд талын нутаг дэвсгэр болох Флорида мужийн Жаксэнвилл хотруу явж байна. Тэр хүртэлх 7 цаг гаруйн хугацааг 2 мужийн 2 хотоор дайрч өнгөрөөх нь. Өмнөд Каролайна мужийн Чарлестон, Жиоржиа мужийн Саванна хотууд юм. Эдгээр нь Атлантын далайн эрэг дагуу байрлалтай тул колончлогч их гүрнүүдийн задгай далайд гарах гол боомт түшиц газар, стратегийн тулах цэг байсан зэрэг түүхэн ач холбогдол нь өдгөө ч алдагдаагүй байгаа бололтой. Атлантын далайг дамнасан гадаад худалдаа, аялал жуулчлал, цэрэг арми, аж үйлдвэрийн гол үйл явц өрнөсөөр…

Өглөө, 12 хоног сайн дурын ажил хийсэн газраасаа гэрийн эзэн Ник, мөн тэнд ажиллаж байгаа хоёр Америк залуу Билл, Жимми 3-аар хүргүүлэн Мөртли/Myrtle гэх наран шарлагын газарт ирсэн.

“Бийч/beach” гэхээр усны хувцас өмсөн загас болтлоо сэлжээ гэж битгий бодоорой ус одоогоороо хүйтэн байналээ.., эндээс дараагийнхаа газар луу явах унаандаа суух л зорилготой байсан юм аа.

20170309_101536.jpg

Атлантын далай сайхан угтсаан намайг…

Тийнхүү далайн эргээр жаахан алхаж ганц нэгхэн зураг буулгачихаад нөгөө 3 маань автобусны буудалд хүргээд буцав.

“Сэтгэл” гэдэг үнэхээр сонин юм…

Тэрүүхэн салах мөчид “Баяртай, сайн яваарай. Баярлалаа, сайн сууж байгаарай!” гэх аян замын ерөөлийн үгс солилцох амаргүй байлаа. Тэр гурав ч, би ч аль аль нь бие биедээ дассан мэт..Гэхдээ уншигч та бүхэн буруугаар бүү ойлгоорой! Миний хэлэх гээд байгаа санаа бол хэнийг ч байсан ямар харагдах, яаж амьдрах болон аяглах (чам руу санаатай чиглээгүй бол) гэдгээр нь бус жинхэнэ хүн гэдэг мөн чанараар нь чин сэтгэлээсээ хайрлаж хүндлэх, хүлээн зөвшөөрөх сэтгэлийн цэвэр мэдрэмжийн тухай хуваалцах гэсэн юм.

Үнэнийг хэлэхэд, саяхныг болтол надад ийм ойлголт байсангүй гэхэд хилсдэхгүй ээ.

Яагаад гэхээр, хэдхэн хоногийн өмнө “энэ газраас хурдан явах юмсан ядаргаатай өвгөн тамхиа баагиулаад муухай үнэртлээ, бла бла бла” гэх мэтээр гомдоллож байснаа бодохоор “ямар өчүүхэн зүйлд дургүйцлээ илэрхийлж, зөвхөн өөрийн тав тухын төлөө бусдыг шүүмжилж байгаа вэ?” гээд бодоход өөрийн эрхгүй дотроос нэг зүйл чангаах шиг…Тэгэхэд би тэр хүний мөн чанар, оршихуйг угтаа ойлгоогүй л байсан хэрэг.

Үнэндээ, бидний ихэнх нь аливааг мөн чанарт нь хүртэл бүрэн гүйцэт мэдээгүй, таниагүй, ойлгоогүй хэрнээ зөвхөн өөрсдийн өнцгөөс харан, аль таалагдахгүй бүхэнд нь дөрөөлөн гоочилж, өөчилж шүүмжлэхээ түрүүлж, дургүйцэл, уур, бухимдлаа илэрхийлэхээ урьтал болгодог. Ингэлээ гээд үлдэх үр ашиг нь ямар байна? Ямар мэдрэмж төрж байна? Эргэн тойрон чинь илүү гэгээлэг харагдаж байна уу? Дотроос чинь баяр баясал, хайр энэрэл, өрөвдөх сэтгэл ундарч байна уу, эсвэл эсрэгээр байна уу?

Миний хувьд бол тэр хүний байгаа байдалд дургүйцэж байх үед сайхан мэдрэмж огт төрөөгүй. Харин ч юм бүхэн нь болохгүй бүтэхгүй мэт санагдаж, улам сөргөөр ургуулан бодож байсан.

Гэтэл одоо ийнхүү бичиж суухад хоолой аргаж, аньсага чийгтэх ч сэтгэл тайвшрах нь гайхалтай байна…

Санаатай болон санаандгүйгээр бусдад гэм хор хүргэчихэлгүй, сэтгэлд нь сэв суулгачихалгүй л явах юмсан…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s